|
| Tak bardzo chciałam i tak kochałam, |
| chociaż nie miałam, to wciąż pragnęłam, |
| Małego psiaczka, snów zbawiciela, |
| Tak kochanego i jedynego, |
| małego yorczka ukochanego. |
| Moje marzenie, moje kochanie |
| i zawsze w mych snach tak pozostanie. |
| To ona właśnie zdradziła światu, |
| że świat bez futra nie ma prymatu. |
| To one żądzą naszym istnieniem, |
| Naszymi snami i przeznaczeniem. |
| Czym bez nich jest nasze życie? |
| Czymś tak żałosnym, że myślisz skrycie, |
| Może chomiczek, a może myszka, |
| Lecz jaki kontakt z nimi na co dzień, |
| To rzec nam może każdy przechodzień, |
| Że pies to pies, że kot to kot, |
| A nasze myśli krążą i drążą, |
| i po co na co ta myśli trwoga, |
| Psie serce wierne, zawsze przy Tobie, |
| Dla Ciebie bije, szczeka i warczy, |
| A my myślimy to wiek jej starczy. |
| Lecz dbamy o nią i pielesimy, |
| śpi z nami tam, gdzie i my śpimy, |
| Wierna swym panom i swym wyznaniom, |
| Dla nas jedyna, niezastąpiona, |
| Yorczka kochana, |
| Jedyna w świecie suczka uznana. |
