|
| Przemyka cicho, ostrożnie, |
| Rozgląda się bacznie na boki, |
| Może nie zauważą, |
| że kot wyszedł na łowy, |
| delikatnie jak w tańcu przemierza korytarze, |
| i z dala wzrokiem łagodnym, |
| prześwietla ludzkie twarze. |
| Jakby zrozumieć chciała, co mówią, co planują, |
| Czy aby nie mówią o niej, |
| I nad nią nie spiskują. |
| A nocą gdy jest ciemno, |
| Gdy cisza wkoło zapada, |
| siada na brzegu łóżka, |
| legendy opowiada, |
| jak strażnik strzegący zamku, |
| tak ona strzeże ludzi, |
| może jej głośne mruczenie nikogo nie obudzi. |
| Musi mieć ich blisko, |
| W zasięgu swego wzroku, |
| I czuć bicie serc ludzkich, |
| oddanych swemu kotu. |
