|
| On stoi w lustrze, i ja stoję. |
| On ma skarpetki takie jak moje. |
| Ja robię miny, |
| On robi miny. |
| Co my bez siebie kiedyś zrobimy? |
| |
| Piegi na nosie, wesoła minka, |
| Ja i odbicie - bliźniacze życie. |
| Kiedy mnie nie ma on znika także, |
| Nie chce samotnie stać w lustrze właśnie. |
| |
| Kiedy mam humor nieco zepsuty, |
| On nos na kwintę tak samo zwiesza, |
| Zna moje myśli, moje zaklęcia, |
| I gra w komórki do wynajęcia. |
| |
| Kiedy przed lustrem ćwiczę ukłony, |
| On patrzy na mnie nieco zdziwiony. |
| Po co ukłony? Co za ćwiczenia? |
| Czy wesołego czegoś nie ma? |
| |
| Ale jak brat, jak cień, jak bliźniak, |
| Ćwiczy ukłony i podskoki, |
| To mój przyjaciel, me drugie ja, |
| I tak jak ja ma swego psa. |
| |
| Wszystko to samo, wszystko tak samo, |
| Ta sama mama, ta rodzinka, |
| Za każdym razem ta sama minka. |
| Tak już na zawsze zostaniemy, |
| Ja i lustrzane me odbicie, |
| Razem weselej nam płynie życie. |
