|
| Jak szarańcza ze świerszczem, |
| Szerszeń z pszczołą, |
| Słoń z mrówką, |
| Jeden muzyk wciąż walczył ze swoją altówką. |
| |
| Rzecz się stała niezwykła, |
| Jako sen, albo mara, |
| Muzyk smyczkiem przeciągał, |
| Lecz altówka nie grała. |
| |
| Nuty z nudy uciekły, |
| I szkic został jedynie, |
| Wtem z widowni ktoś krzyknął: |
| "brzdąknij Pan na pianinie"! |
| |
| Muzyk zdębiał to słysząc, |
| Lecz miną nadrabiał, |
| Bo już wiedział co będzie, |
| I że narozrabiał. |
| |
| Na altówce grać trudno, |
| Na skrzypcach, na basie, |
| Nawet sztuką nie lada jest gra na kontrabasie. |
| |
| Trzeba znać instrumenty, |
| I swoje zamiary, |
| Gra na nich to sztuka, |
| A nie żadne czary. |
